தாலி கட்டும்போது நான் உளம்குழைந்து அழுதபடி வர்ஷினிக்கு நெற்றிமுத்தமிட்ட காட்சியை அவளுக்கு ஒப்பனையிட வந்த தோழி இன்ஸ்டாகிராமில் பதிவிட, அது பல லட்சம் பார்வையாளர்களை எட்டியது. யாரென்றே தெரியாத பல்லாயிரம் பேர் "நாங்களும் அழுதிட்டோம்... நீங்க நல்லாயிருக்கணும்..." என வியந்து கருத்திட்டிருந்தனர். உள்ளபடியே எனக்கு இது திகைப்பளித்தது. எளிய, ஆடம்பர வாழ்க்கை கொண்டவர்கள் உட்பட யாவருக்கும் தாலி கட்டும் தருணம் என்பது எப்படியும் சில நொடியேனும் உணர்ச்சிவயத்திற்குரிய ஒன்று தான். நானே நேரில் என் நண்பர்கள் சிலர் அப்படி கண் கலங்கியதை பார்த்திருக்கிறேன். எனில், எங்கள் வீடியோ ஏன் இவ்வளவு பரவி பாதித்தது? எங்களுடைய திருமண புகைப்படக்கலை நண்பர் சொன்னார், "கண்ணீரல்ல காரணம். '10 ஆண்டு காதல்' என்ற தலைப்பு தான். இன்றுள்ள காதலர்கள் பெரும்பாலோனோருக்கு இவ்வளவு காலம் காதலில் தொடர முடிவதில்லை” என. காதலில் தொடர்ச்சி என்பது உண்மையில் இவ்வளவு மதிப்புமிக்க ஒரு செயலா? நம் சமூகத்தின் பொதுப்பண்புகளால் அளவிடுகையில் காதல் இன்று அகமும் புறமும் பல்வேறு பரிமாணங்களை அடைந்திருக்கிறது. ஆழ்மனதில் தொன்மம் போல நீட...
சித்திரைப் பெருவிழாவையே அவ்வளவு பொறுப்புடன் கொண்டாடும் மக்கள் இப்போது ஏன் இவ்வளவு திணறும் நிலைக்கு ஆளானார்கள்? அத்தனை இயல்பாக நடந்திருக்க வேண்டிய குடமுழுக்கு ஏன் இவ்வளவு குளறுபடியானது? மதுரை மீனாட்சி கோவில் குடமுழுக்கு 17 ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் நடப்பதால் பெருந்திரளான மக்கள் வருவார்கள் என கோவிலும், மாவட்ட நிர்வாகமும், காவல்துறையும் எதிர்பார்த்தன. அரசு அப்படி எதிர்பார்ப்பதும், அதற்கான ஏற்பாடுகளை செய்வதும் அவசியமானது, நியாயமானதே. ஆனால், அந்த ஏற்பாடுகளில் மக்களுக்கு எந்த இடமும் இல்லாவிட்டால் அதற்கு என்ன பொருள்? பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் கோயிலை சுற்றியுள்ள அத்தனை வழிகளையும் தடுப்பு வைத்து அடைக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? எவ்வளவு கூட்டம் வந்தாலும் நெரிசலாகிற அளவுக்கு ஆபத்து கொண்டதல்ல மதுரையின் அமைப்பு. கோவிலை சுற்றி - சித்திரை வீதி - ஆவணி மூல வீதி - மாசி வீதி - மாரட் வீதி - வெளி வீதி என தாமரை இதழ்கள் போல அத்தனை அடுக்குகள் கொண்டது மதுரை நகரம். எந்த வழியில் வந்தாலும் எந்த வழியிலும் வெளியேறும் அளவுக்கு ஆயிரம் ஆண்டுக்கு முன்பே அத்தனை திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்ட ஊர் இது. தேர் வடம் போவதற்கு கூட ...
உண்மையான மகிழ்ச்சி என்றால் என்னவென்றே தெரியாத ஒரு தலைமுறை உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. குடியையும், போதையையும், சாலைகளில் கண்மூடித்தனமாக வண்டி ஓட்டுவதையும், சமூக வலையுலகில் அதிக லைக் வாங்குவதையும், கண்டபடி திண்பதையும், தியேட்டர் வாசலில் ஆடுவதையும், பயணம் போவதாக நினைத்து சுற்றுலா சென்று திரும்புவதையுமே மகிழ்ச்சி என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இவையெல்லாம் அற்பங்கள், கீழான துள்ளல்கள், வெறும் அலட்டல்கள் என்று உணரவே முடியாத கவனச்சிதறல்கள் நிறைந்த தொலைவில் அவர்கள் நின்று கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிகபட்சமாக நம் குடும்பங்கள் நமக்கு அளிக்கும் மகிழ்ச்சி என்பவை பொங்கல், தீபாவளி போன்ற பண்டிகை கால சிறிய அளவிலான கொண்டாட்டங்களே. அவற்றையும் கூட நேர விரயமாக நினைத்துக் கொண்டு படத்திற்கு போகின்றவர்களும், நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கூத்தடித்து போட்டோ எடுத்து கழிப்பவர்களும் இருக்கிறார்கள். மேலான மகிழ்ச்சியை அனுபவிப்பதற்கான அடிப்படையான மனப்பயிற்சியை நம் குடும்பங்கள் அளிப்பதில்லை. அரிதாகவே இலக்கியம், இசை உள்ளிட்ட கலைகள் வழியாக உயர்ந்த ரசனை வாய்க்கிறது. இதுபோன்ற உயர் இன்பங்களை அளிக்க நம் சராசரிக் குடும்பங்களுக்கு மரப...
Comments